27 dec. 2013

Jouw echo


Jouw echo…

Ik zie je voor me
maar eigenlijk ook weer niet.

Je zou bijna
met een schreeuw van geluk
de wereld komen binnenglijden, 
tot er iets onbegrijpelijks gebeurde:
jouw leven eindigde 
nog eer je na negen donkere maanden
eindelijk het licht zou zien.
Papa en mama,
stil van verdriet, gaven je een naam,
maar in het register werd je niet bijgeschreven,
niet erkend, dat deed men lang geleden niet.

Ik bekijk jouw röntgenfoto
van dertig jaar geleden,
zie jouw botten, schedel,
ruggengraat, verder niets.
Jouw moeder vroeg me:
maak van dit negatief iets positiefs
Geef ons kindje een gezicht,
vlees en haartjes, de oogjes nog dicht…

Met tranen in mijn ogen
hanteer ik het penseel,
soms wordt het me even teveel.
Ik schilder jou
naar een nieuw bestaan, 
geef jou vorm
in je moeders zwangere buik. 

Het eerste truitje voor jou
draagt ze over de arm
waarmee ze liever jou dragen zou.
Voor mama is dit schilderij
een vleesgeworden jij,
van negatief naar positief.

Het zwarte gat is ze
na dertig jaar van verdriet
misschien eindelijk voorbij.
Jij, haar eerste kind komt 
op het doek alsnog tot leven.

Als een echo uit een ver verleden.

©gerdahulsebos

PS:
Het schilderij maakte ik in opdracht
voor een Franse dame. 
Met behulp van haar therapeut en een advocaat
kon zij na dertig jaar eindelijk de naam van 
hun eerste kind laten bijschrijven in het trouwboekje.




2 opmerkingen:

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.